سیر تکنیک‌های تصویربرداری‌ دیجیتال

تکنیک های تصویربرداری | درس سی و ششم: پرسپکتیو و فاصله کانونی

در درس گذشته به بررسی دسته‌بندی عدسی‌ها پرداختیم در این درس می‌خواهیم تاثیرات فاصله کانونی بر روی پرسپکتیو را بررسی کنیم.

در درس گذشته به بررسی دسته‌بندی عدسی‌ها پرداختیم در این درس می‌خواهیم تاثیرات فاصله کانونی بر روی پرسپکتیو را بررسی کنیم.

پرسپکتیو در یک طراحی

اگر از یک عدسی دورنما برای گرفتن تصویر استفاده کنیم، تصویر ما «پرسپکتیو تخت» پیدا می‌کند. پرسپکتیو تخت یعنی اینکه اجسام در تصویر بیش از واقعیت در راستای عمق، نزدیک به هم قرار گرفته‌اند. عدسی‌ دورنما اجسام را بیش از اندازه در راستای عمق به هم نزدیک نشان می‌دهد. مثال اگر به تصویرِ مردمِ در حالِ رفت و آمد، که توسط یک عدسی‌ دورنما گرفته شده است نگاه کنید، متوجه خواهید شده که افراد بسیار نزدیک به هم دیده می‌شوند.

در مقابل هرچه عدسی‌ بازتر باشد، پرسپکتیو عمیق‌تر شده و فاصله‌‌ی اجسام در راستای عمق بیش‌تر می‌شود.  پرسپکتیو عمیق یعنی این که سوژه‌های جلوی دوربین بسیار نزدیک‌تر از سوژه‌ها پشت دوربین به نظر می‌رسند.

می‌توان گفت:

هر چه فاصله کانونی عدسی بیش‌تر باشد، تصویر ایجاد شده دارای بزرگ‌نمایی بیش‌تری است. ولی در مقابل «پرسپکتیو تخت‌تر» است و برعکس.

 

دو قاب یکسان با دو فاصله کانونی و فاصله از سوژه متفاوت

در درس قبل اشاره کردیم که تغییر فاصله کانونی و تغییر فاصله با سوژه برای رسیدن به قاب مناسب تاثیرات متفاوتی خواهد داشت. حال می‌خواهیم این تفاوت را بررسی کنیم.

اندازه‌ی تصویر با فاصله آن نسبت به عدسی‌، یک رابطه‌ی معکوس دارد.یعنی اگر فاصله دوربین با سوژه را نصف کنیم اندازه‌ی آن دو برابر می‌شود. در مقابل اندازه تصویر با فاصله کانونی یک رابطه خطی دارد یعنی دو برابر کردن فاصله کانونی سبب دو برابر شدن اندازه‌ی تصویر می‌شود.

هنگامی که از یک سوژه در فاصله ۲۰ متری با یک عدسی‌ دورنما با فاصله کانونی ۱۰۰ میلیمتری تصویر می‌گیریم و می‌خواهیم اندازه سوژه نصف شود، می‌توان از دو راه استفاده کرد:

   ۱- استفاده از یک عدسی‌ با فاصله کانونی ۵۰ میلیمتر بجای ۱۰۰ میلیمتر

   ۲- تغییر فاصله نسبت به سوژه به اندازه ۲۰ متر و قرار گرفتن در فاصله ۴۰ متری آن

تاثیر فاصله کانونی بر روی یک تصویر در قاب ثابت

تصویر سمت راست با عدسی ای دورنماتر نسبت به تصویر سمت چپ گرفته شده و چهره تخت تر شده است.

هر دو این روش‌ها سبب کاهش اندازه‌ی سوژه به نصف اندازه اولیه می‌شود. اما دو تصویر حاصل در پرسپکتیو متفاوت خواهند بود. هنگامی که فاصله کانونی عدسی‌ را از ۱۰۰ میلیمتر به ۵۰ میلیمتر تغییر می‌دهیم، تصویر ما پرسپکتیو عمیق‌تری نسبت به حالت قبل پیدا می‌کند ولی همه‌ی اجسام داخل تصویر به یک اندازه تغییر اندازه می‌دهند، یعنی هم سوژه که در ۲۰ متری دوربین قرار دارد و هم جسمی که در ۶۰ متری دوربین قرار دارد، به نصف اندازه‌ی اولیه خود می‌رسند. اما هنگامی که فاصله را عوض می‌کنیم سوژه ما نصف ابعاد حالت اول را پیدا می‌کند (فاصله آن از ۲۰ به ۴۰ تغییر کرده است) اما جسمی که در فاصله ۶۰ متری قرار دارد، اندزاه‌اش نصف نمی‌شود، بلکه به میزان ۰.۷۵ حالت اول می‌رسد( فاصله آن از ۶۰ به ۸۰ تغییر کرده است.). در این جا برخلاف حالت اول که عمق پرسپکتیو تغییر کرد، نسبت‌ اجسام داخل تصویر تغییر می‌کند و ساختار پرسپکتیو عوض خواهد شد.

یکی از استفاده‌های گرفتن تصویر با عدسی‌های‌ باز و ایجاد پرسپکتیو عمیق، مبالغه در تصویر و بزرگ‌نمایی بیش از حد جزئی نسبت به اجازی دیگر تصویر است. مثلا در یک تصویر پرتره که با عدسی‌ باز گرفته شده چهره‌ی شخص به صورت غیر متعارف در بخشی از اعضا مانند بینی و دهان بزرگ شده ولی در بخش‌هایی مانند گوش کوچک به نظر می‌رسد.

 

دو نمونه از مبالغه در تصویر به وسیله عدسی چشم ماهی

..

عدسی‌ اصلاح پرسپکتیو

این عدسی‌ با تغییر زاویه عدسی‌های ساده داخلی‌اش سبب  از بین رفتن پرسپکتیو ناخواسته تصویر می‌شود. کاربرد این عدسی در عکاسی از ساختمان‌ها می‌باشد.

نویسنده: علی قاسم زاده


درس‌های قبلی از این سیر:

+تکنیک های تصویربرداری | درس سی و پنجم: فاصله کانونی و اندازه کادر

+تکنیک های تصویربرداری | درس سی و چهارم: عدسی و فاصله کانونی

+تکنیک های تصویربرداری | درس سی و سوم: انتخاب فرمت تصویر

 

0



نظری ثبت کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*
*