سیر دروس تدوین مقدماتی

تدوین مقدماتی | درس چهاردهم: انواع برش تدوینی ۲

در ادامه درس‌های گذشته در مورد انواع نماهای تدوینی در این درس نیز با دو نوع نمای دیگر از این جنس آشنا خواهیم شد، نماهایی که در اثر برش به عنصری درون یا بیرون از رویداد جاری صحنه به وجود می آیند.

 میان‌برش یا درون‌برش[۱]

به طور کلی میان‌برش برشی است که تماشاگر را به دیدن جزئیات بیشتری از صحنه‌ای که در حال نمایش است می‌برد، معمولا این برش از نمایی دور به نمایی نزدیک‌تر در جریان یک صحنه با حفظ پیوستگی و تداوم حرکت زده می‌شود.

image1

image2

 به طور مثال ما در نمایی دور و تمام قد دو نفر که با هم دست می‌دهند را می‌بینیم، که با زدن برش درونی یا میان‌برش به نمایی نزدیک از دست‌ها که تسلط یک طرف را در فشردن دست دیگری نشان می‌دهد متوجه جزئیات بیشتری از روابط دو طرف می‌شویم. تفاوت این برش با برش پرشی در حفظ اهمیت رویداد در نمای قبل و تکمیل یا تاکید روی جزئیات آن است، هم‌چنین این نما الزاما نباید کوتاه باشد و می‌توان بعد از میان‌برش زدن نمای جدید را برای مدتی طولانی متناسب با کاربرد مورد نیاز نمایش داد.

 اگر بدون تغییر زاویه دوربین نسبت به موضوع دو نما با ابعاد مختلف به یکدیگر برش شوند، به این نوع برش Axial cut، می‌گویند.(برش محوری) البته این روش نام‌های دیگری مثل (American cut) برش آمریکایی یا برش کنسرتینا (نوعی ساز شبیه آکاردئون) نیز دارد. بعضی منابع این نوع برش را نوعی برش پرشی می‌دانند، درحالیکه می‌توان گفت میان برش نیز هست، چرا که اطلاعات بیشتری از صحنه به ما می‌دهد.

image3

همان‌طور که قبلا هم گفتیم این نما از فیلم ادیسه ۲۰۰۱ استنلی کوبریک یکی از شاخص‌ترین بر ش‌های انطباقی تاریخ سینماست. برشی به صدها هزار سالِ بعد.

برش انطباقی[۲] 

نماهای انطباقی نماهایی هستند که در یکی از رایج ترین شیوه هایِ تدوینِ موقعیت‌های تحت کنترل، یا تدوین کارهایی که به صورت چند دوربینه تصویربرداری شده‌اند به کار می‌روند، در این شیوه برای نرم و غیر محسوس کردن تعویض نما برش را درست وقتی انجام می‌دهند که حرکتی در کادر تصویر در حال انجام است، مثلا در نمای الف شخصیت فیلم را می‌بینیم که در حال باز کردن یک در است، وقتی در را تا نیمه باز کرد، می‌توانیم با تغییر جای دوربین به درون محوطه درست در لحظه‌ای که در نمای قبل در باز شده، یعنی در نیمه‌ی راه، تصویرِ داخل را نشان دهیم که شخصیت در حال ورود است.

image5image6

در این تکنیک تمرکز تماشاگر روی حرکت باعث نرم شدن و به چشم نیامدن عمل برش می‌شود. به این تکنیک برش آناتومیک هم می‌گویند. این روشی شعبده بازانه و بسیار رایج در تعویض زاویه دوربین و پیش برد دراماتیک رویداد صحنه است، که بعدها به تفصیل در مورد ملاحظات و نحوه اجرای آن صحبت خواهیم کرد.

نمای قرینه یا زاویه معکوس[۳]

 به نماهایی که دوربین به تناوب بین دو موقعیت متقابل که معمولا زاویه‌ای حداکثر ۱۸۰ درجه از یکدیگر دارند رفت و آمد می‌کند نماهای قرینه می‌گویند، این نماها غالبا در صحنه‌های گفتگو و موقعیت‌های این‌چنینی مثل دوئل به وفور استفاده می شوند.

image8image7

طعم گیلاس-عباس کیارستمی، برنده نخل طلای جشنواره کن

   استفاده از تکنیک نمای قرینه یا زاویه معکوس دو الزام بسیار مهم در اجرا دارد، یکی رعایت قانون خط فرضی یا قانون ۱۸۰ درجه و دیگری رعایت قانون خط دید، یعنی باید در مرحله تصویربرداری و تدوین نماهایی مقابل یکدیگر قرار بگیرند که دقیقا نقطه نگاه شخصیت «الف» به سمتی از پرده تصویر باشد که در نمای دوم شخصیت «ب» دقیقا همانجا باشد، هم از لحاظ ارتفاع و هم از لحاظ زاویه.

نمودار-مکان-دوربین

طبق قانون ۱۸۰ درجه یا خط فرضی استفاده از نمای دوربی X خطاست

در درس های آینده با انواع دیگری از نماهای تدوینی آشنا خواهیم شد.

نویسنده: محسن آقایی

[۱] Intercut

[۲] Match cut

[۳] Shot-Reverse shot

————————————–

درس‌های قبلی از این سیر:

+‌ تدوین مقدماتی | درس سیزدهم: انواع برش تدوینی ۱

+‌ تدوین مقدماتی | درس دوازدهم: نماهای ساختاری و تدوینی

+ تدوین مقدماتی | درس یازدهم: انواع نماها در تدوین ۱

0



نظری ثبت کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*
*