سیر دروس تدوین مقدماتی

تدوین مقدماتی | درس بیست و هفتم: تاریخچه ای از تدوین ۳

سال 1924 میلادی ایوان سروریر[1] هلندی بعد از یک تلاش ناموفق برای ساخت دستگاهی خانگی جهت تماشای فیلم، به توصیه یک تدوینگر با ایجاد تغییراتی در دستگاهش موفق شد موویلا، اولین ماشین تدوین فیلم دنیا را در آمریکا عرضه کند.

 از تحولات دستگاه های تدوین تا فناوری ضبط

دستگاه‌های تدوین

سال ۱۹۲۴ میلادی ایوان سروریر[۱] هلندی بعد از یک تلاش ناموفق برای ساخت دستگاهی خانگی جهت تماشای فیلم، به توصیه یک تدوینگر با ایجاد تغییراتی در دستگاهش موفق شد موویلا، اولین ماشین تدوین فیلم دنیا را در آمریکا عرضه کند.

 به سرعت معتبرترین شرکت‌های فیلم‌سازی آن زمان در آمریکا[۲] برای استودیوهایشان موویلا تهیه کردند و این دستگاه تا دهه ۷۰ میلادی پرکاربردترین دستگاه تدوین فیلم سینما، حداقل در هالیوود بود تا اینکه مهندسان آلمانی توانستند به تدریج مزیت‌های دستگاه‌های افقی و تختِ[۳] تدوینِ خود را، در کار با صدای نوری و مغناطیسی و استقلالِ حلقه‌های فیلم و سرعت کار به مراتب بالاتر اثبات کنند و سلطه موویلا را بشکنند.

علاوه بر این‌ها کار با موویلا تنها در حالت ایستاده ممکن بود و همچنین به طور همزمان تنها یک نفر می‌توانست صفحه نمایشگر دستگاه را ببیند، معایبی که در دستگاه‌های تخت آلمانی نبود. مهم‌ترین شرکت‌های تولیدکننده دستگاه‌های تخت تدوین اشتاین‌بک[۴] و کِم[۵] بودند.

نمونه ای از دستگاه تدوین اشتاینبک

برش زن‌ها

دستگاه‌های تدوین مثل موویلا و دستگاه‌های افقی صرفاً برای مرور و عقب و جلو کردن و بازبینی صداها و تصاویر ساخته‌شده بودند، یعنی در عمل تنها کارکردی معادل نرم‌افزارهای پخش فیلم امروزی داشتند(البته با امکاناتی به مراتب کمتر، حتی کمتر از نرم‌افزارهای پخش فیلم اندرویدی)، اما عمل برش و اتصال باید به طور مستقل انجام می‌شد. در این مدت و تا قبل از اختراع ویدئو و ورود به دنیای رایانه‌ها، وسایل جانبی زیادی برای عمل بریدن و چسباندن ساخته شد، یکی از پر کاربردترین این وسایل ابزاری است به نام برش زن (که اسپلایسر[۶] صدایش می‌کنند) که انواع و اقسام متنوع و زیادی دارد، بر حسب قطع فیلم، امکان برش همزمان صدا و تصویر، نوع تیغه، چگونگی چسب و …

  فیلم ۱

تعداد بسیار زیادی از این نوع دستگاه دستی کوچک ساخته شد اما یکی از بهترین انواع این دستگاه را یکی از تدوینگران فلینی (فیلم‌ساز ایتالیایی) و بر اساس نیازهای خودش حین تدوین یکی از کارها ساخت که برش‌زنی دوقلو بود و به خوبی با چسب‌های مایع کار می‌کرد و چنان موفقیتی پیدا کرد که بعد از آن کلاً تدوین را کنار گذاشت و به طور متمرکز شروع به تولید دستگاه خود کرد.

بد نیست بدانید عمل برش زدن و اتصال در طول تاریخ تدوین مشکلات زیادی داشتند که به مرور از آن‌ها کاسته می‌شد، از جمله اشکالاتی که در اثر برش روی صدا اتفاق می‌افتاد و تولید صداهای نامطلوب می‌کرد، عدم استحکام محل برش‌ها و پاره شدن فیلم حین نمایش، عدم امکان استفاده از چسب‌های مایع که چسب‌های محکمی بودند اما در بعضی قطع‌های خاص سینمایی امکان استفاده نداشتند، کند بودن مراحل برش، سمباده کاری، خشک شدن و مشکلاتی که ناشی از اتصال اشتباهات نماها و اصلاحات و … بود.

تحولات فنی صدا

قبل از رقمی (دیجیتال) شدن دنیای سینما به طور عمده صدا در دو شکل ضبط، تکثیر و توزیع می‌شد، یکی به صورت نوری (اپتیکی) و یکی به صورت ضبط روی نوارهای مغناطیسی. صدای نوری مستقیماً توسط لامپ‌های خاصی در حاشیه فیلم‌ها به صورت نمودارهای مخصوصی نور دهی و چاپ می‌شد، چیزی شبیه عکس زیر، صداهای نوری به دلیل اینکه قابل رویت بودند این حسن را داشتند که تدوینگر می‌توانست با دیدن خطوط صدا محل دقیق برش صوت را مشخص کند، اما در عوض این عیب بزرگ را هم داشتند که در کپی گرفتن‌های مداومی که در مراحل تدوین گریزناپذیر بود، کیفیت خود را مرتباً از دست می‌دادند و ضمناً همواره به تصویر متصل بودند و به طور مستقل قابلیت استفاده از این نوع صدا وجود نداشت. علاوه بر این‌ها تمام فرآیندهایی که برای آماده سازی و ظهور و تکثیر فیلم‌ها باید صورت می‌گرفت برای دستیابی به نوار صدا هم لازم بود و این هزینه و زمان تدوین را بالا می‌برد.

همانطور که در تصویر فوق می بینید، صدای نوری مجموعه ای از علائم چاپ شده بر حاشیه فیلم است که توسط حسگرهای مخصوصی اطلاعات آن اسکن شده و به داده های صوتی تبدیل می شوند در تصویر فوق سه فنّاوری مختلف پخش صوت را روی حاشیه یک فیلم ۳۵ میلی متری امروزی می‌توانید ببینید.

از سمت راست اولین صدای نوری، صدای آنالوگ استریو است که ابتدایی ترین نوع صدای نوری است، بین دو سوراخ صدای دالبی و در حاشیه سمت چپ صدای SDDS Sony

اختراع تلویزیون و ویدئو

می‌توان گفت تاریخ تولد تلویزیون به طور رسمی سال ۱۹۳۶ و همزمان با بازی‌های المپیک آلمان بود، هرچند که از چندین سال قبل تلاش‌های موثری در ساخت وسیله‌ای این‌چنینی شروع شده بود. در سال‌های اولیه، دوربین‌های تلویزیونی تنها این قابلیت را داشتند که تصاویر را دریافت و مخابره کنند اما هیچ راهی به جز استفاده از وسیله‌ای به نام کینوسکوپ برای ضبط تصاویر وجود نداشت.

 کینوسکوپ[۷] یک دوربین فیلم‌برداری سینمایی تنظیم شده بود که در مقابل یک نمایشگر ویدئویی قرار می‌گرفت و تصاویر را روی نگاتیو ضبط می‌کرد.

 بنابراین تا مدت‌ها تمامی برنامه‌های تلویزیونی حتی آثار نمایشی به صورت زنده اجرا و پخش می‌شدند و بعد از آن هم هیچ اثری از آن‌ها باقی نمی‌ماند و در نتیجه امکان تکرار برنامه و یا پخش برای نقاط دیگر دنیا به غیر از استفاده از کینوسکوپ وجود نداشت.

اما این روش مشکلات بسیار زیادی داشت که حیات اقتصادی و چابکی تلویزیون را به شدت تهدید می‌کرد، از جمله اینکه کیفیت تصاویر کینه شده به مراتب کاهش پیدا می‌کرد، از این گذشته روش بسیار پر خرج و گران‌قیمتی بود و از طرف دیگر به دلیل مراحل فنی طولانی ضبط، چاپ و ظهور نگاتیو زمان زیادی را به خود اختصاص می‌داد. همه این دلایل باعث شده بود تا مهندسان به فکر شکل دیگری از ذخیره سیگنال‌های ویدئویی بیفتند.

از مقدمات و جزئیات که بگذریم در سال ۱۹۵۱ اولین سیگنال‌های ویدئویی توسط اولین دستگاه ضبط ویدئو[۸] ساخته شرکت امپکس[۹] روی نوارهای مغناطیسی مخصوصی ثبت شد. نوارهای مغناطیسی اولیه بسیار سنگین، حجیم و گران‌قیمت بودند، حتی به مراتب از فیلم‌های نگاتیو گران تر، اما مزیت بسیار بزرگ آن‌ها چندین برابر کردن سرعت و حفظ بیشتر کیفیت تصاویر بود و دیگر نیازی به طی هفت خان رستم برای نمایش فیلم‌های نگاتیو نبود.

همین مزایا نوارهای مغناطیسی را سرپا نگه داشت و آن‌ها تلویزیون را و به تدریج نوارهای مغناطیسی ویدئویی کوچک تر، کارا‌تر، ارزان‌تر و باکیفیت‌تر شدند؛ اما هنوز یک مشکل بسیار بزرگ داشتند و آن هم مشکلات تدوین آن‌ها بود. نوارهای مغناطیسی ویدئو بر خلاف فیلم کور بودند، یعنی با نگاه کردن به نوار امکان مشاهده تصویر ضبط‌شده روی آن‌ها نبود و این برای تدوینگر یک عذاب به تمام معنی بود.

نویسنده: محسن آقایی


[۱] Iwan Serrurier

[۲]  از جمله یونیورسال، استودیوی چاپلین، برادران وارنر، مترو گلدن مایر و …

[۳] Flat-bed

[۴] Steenbeck

[۵] K-E-M (Keller-Elektro-Mechanik)

[۶] Splicer

[۷] Kinescope

[۸] VTR (Video Tape Recorder)

[۹] Ampex


درس های قبلی از این سیر:

+تدوین مقدماتی | درس بیست و ششم: تاریخچه ای از تدوین ۲

+تدوین مقدماتی | درس بیست و پنجم: تاریخچه ای از تدوین

تدوین مقدماتی | درس بیست و چهارم: مشتقات و زیرمجموعه‌های تدوین غیر تداومی(۲)

 

0



نظری ثبت کنید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

*
*